Verantwoordelijkheid rondom coronacrisis

verantwoordelijkvoorhetlevenvaneenander

Kennelijk is het erg moeilijk om je verantwoordelijkheid te nemen voor het leven van een ander. Iets wat wij in de zorg wel dagelijks doen. Wij nemen onze verantwoordelijkheid en hoe?

Het enige wat de rest van Nederland moet doen is in z’n huis blijven of afstand houden.

Er is zelfs een NL alert voor nodig om je verantwoordelijkheid te laten nemen.

Wij zorgverleners in het Noorden van het land staan in opperste staat van paraatheid. Omdat je zo nodig een wandeling moest maken of met je fietsclub en hardloopgroep zo nodig naar buiten moest. Je houdt geen afstand. Ik zou je wel willen slaan, maar dat kan niet want dan kom ik te dichtbij. Misschien sla ik je wel als dit allemaal over is. Als je dan nog leeft tenminste, want dat weet je niet.

Mijn medewerkers zijn bang, bang voor mensen zoals jij. Mensen die alleen aan zichzelf denken, iets wat wij niet kennen. Mensen die liever met elkaar gaan hardlopen. Lekker lachen met elkaar wat een vrolijke boel en “lekker genieten” van de zon. Ik zag jullie plezier. Jullie renden langs mij. Ik denk aan Brabant, aan mijn collega’s daar. Ik denk aan de oproepen die bestuurders doen om spullen te leveren. Ik denk aan de artsen, die vechten voor de levens. De mensen die hun kind verloren zijn door het coronavirus. Je kind verliezen? Ik kan er niet eens aan denken zonder te moeten janken. Jij, brengt kinderen in gevaar en dan bedoel ik ook kinderen die gewoon wat ouder zijn. Denk je misschien dat oudere mensen geen gevoel hebben? Die mensen in een verzorgingshuis die zitten te wachten op een bezoek van een kind, waar ze zo van houden en die ze zo erg missen? Zoveel verdriet. Zoveel gemis. Zoveel eenzaamheid. Gelukkig heb jij met je spontane vrienden lekker nog even kunnen hardlopen. Geen eenzaamheid.

Onnozele mensen die speels, onzorgvuldig omgaan met het leven van een ander. Maar jij, nee jij vind je hardloop groepje belangrijker. Je hebt zeker ook hard staan klappen hè dinsdag. Zodat je aan een ieder kan laten zien hoe goed je mee doet. Je hebt het misschien op social media geplaatst hoe goed de zorg bezig is. Mooie plaatjes. Inspireren teksten. Je vergat er alleen eentje: “jullie kunnen de tering krijgen, want ik vind mijn hardloopgroepje veel belangrijker” had ik begrepen, maar ga ook niet staan klappen of lieve plaatjes delen.

Ik zie je straks, niet in mij makkelijke broek, die je gisteren zag, en met mijn zonnebril op, maar in mijn verpleegstersuniform, met een beschermingsbril, als ze er nog zijn. Dan vecht ik voor het leven van jouw kind, je man, je vrouw, je vader of je moeder, je beste vriend(in) of je sport maatje. Je huilt. Je bent bang. Je voelt je misschien schuldig. Je moest zo nodig hardlopen toch? En dan vraag ik je:

** was thuisblijven dan zoveel gevraagd?**

*****is jouw hardloopgroepje of fietsgroepje belangrijker dan het leven van je kind, je vader of je moeder?*****

Daarom, omdat ik ook niet de beroerdste ben, sluit ik af met wat positiefs. Inmiddels verstrijkt de tijd en zie ik steeds minder groepjes buiten. Goed zo, want anders kom ik met de houten blokfluit van mijn 2- jarige dochter achter je aan. En ik kan heel hard lopen. Want ik werk in de zorg.

*****Tips van extreem weer*****


Wat kun je nog doen met dit lekkere weer?
10 tips voor jong & oud. (Tijdens coronacrisis)

• Lekker ontbijten in de tuin

  • Met dit lekkere weer stel ik voor om je jas, of een dikke trui aan te trekken, en met het gezin lekker een hapje te gaan eten in de tuin. Dit is toch weer eens wat anders dan binnen zitten. Daarbij is de zon goed voor extra vitamine D.

• Gras maaien

  • Als jij nu ook verplicht vrij bent, kan je wellicht je tuin een extra onderhoud geven. Gras maaien bijvoorbeeld? In maart is het altijd verstandig om voor de eerste keer te maaien, dit zorgt voor een gezond gazon. Daarbij werkt de geur van vers gemaaid gras volgens wetenschappers gelukzalig en maakt het een stofje endorfine vrij in je hersenen waar u gelukkiger van wordt.

• Met de hond wandelen

  • Je kunt dit beter met 1 of 2 man doen, en niet met z’n alle tegelijk. Maar met de hond wandelen ben je er toch even uit. Maak gerust een extra groot rondje, jou hond 🐕 zal hier geen bezwaar van maken! En frisse lucht is goed voor je.

• Spelletjes

  • Kinderen zijn vaak met weinig al tevreden. Waarom ga je met de kids niet gezellig verstoppertje spelen in de tuin? (Of als de tuin niet groot genoeg is, in een rustige park?) je kan ook knutselen, of stoep krijten met de kids. Ideeen genoeg, en 100% veilig. Vermeid stranden, grote parken, en speelplaatsen.

• Barbeque

  • Ja het is misschien nog wat vroeg! Maar eigenlijk kan dit altijd, zolang de zon maar schijnt. Het doorbreekt thuis sowieso de verveling een beetje, zelfs al eet je het vlees binnen op, de smaak roept de zomer in jou naar boven. Heerlijk gevoel toch?

Oké, genoeg te doen dus als het buiten lekker weer is. Maar wat nou als je geen tuin hebt? Of je vind het echt te risicovol om naar buiten te gaan?

• Maak van uw woonkamer een bioscoop.
Doe eens gek! Haal heerlijk ijs, chips, popcorn, kaas, en worst in huis, zet dit op tafel! En geniet van een avondje vol met leuke films! Zolang, tot de helft in slaap is gevallen op de bank. Voor 1xtje mag het!

• Puzzelen
Ben jij graag creatief bezig met het hele gezin? Koop 2 leuke puzzels, 1 voor de ouders, en 1 voor de kinderen. Maak er een wedstrijdje van wie als eerste de puzzel af heeft! (Laat wel je kinderen winnen hè? 😉 )

• Karaoke, of nummers raden
Mijn ouders hadden vroeger weinig budget. Desondanks was het thuis altijd gezellig! Wij deden aan karaoke avondjes, zet YouTube aan, en zing gezellig mee. Of laat elkaar een nummer raden die jij opzoekt. Elk goede (als eerst gegeven) antwoord levert punten op. Enorm gezellig! Echt waar!

• Kaarten
Wie is het best in pesten? Ik verlies dit werkelijk altijd, maar misschien zijn jullie als gezin echt aan elkaar gewaagd! Dit dood de tijd een beetje.

• Lees de reacties, wellicht staan hier nog wat goede tips tussen.

Help je medemens, want ze kunnen zichzelf niet helpen..

  • Wat zijn jou goede ideeen in deze tijd van crisis? Plaats ze in de reacties!

Vanavond klappen we

Wij klappen vanavond om 20 uur voor iedereen die ervoor zorgt dat Nederland door de coronacrisis heen komt. Daarmee bedanken wij tegelijkertijd onze zorgmedewerkers, die momenteel extra diensten draaien en er met elkaar voor zorgen dat onze kwetsbare ouderen en chronisch zieke cliënten de zorg blijven krijgen die ze gewend zijn. Bedankt voor jullie inzet!

Doen jullie mee? Deel deze actie of tag iemand die jij kent die het applaus verdiend.

#klapcoronadewerelduit #respect #bedankt #houvol #steunelkaar

Help elkaar met de volgende hashtag

We moeten elkaar helpen. Kan en wil je iemand helpen in je eigen buurtje? Je collega, je ouders, je vrienden? Dat is fijn! Maar denk aan ook de mensen die je niet kent. Iedereen heeft hulp nodig die hier niet altijd het sociale netwerk c.q. beschikbaar heeft.

Bijvoorbeeld: “ik kan iemand helpen met een boodschap in de omgeving van postcode 1521 NJ, laat me weten of ik je kan helpen door te reageren op dit bericht of via een persoonlijk bericht” #coronahulp

Gebruik de kracht van social media en zet hem in: de hashtag: #coronahulp

#lachenophetwerk

Soms moet ik gewoon eigenwijs doen, anders hou ik het echt niet uit. Gewoon even net buitjes de lijntjes kleuren, maar altijd netjes en binnen de wet. Zo ben ik ook weer. Ik denk ook dat je zelf veel kan doen aan je werkplezier. Een luisterend oor bieden, navraag doen bij een collega, of gewoon lachen om een situatie. Zo was ik even geleden een cliënt kwijt. Ze liep achter me, maar ze riep al dagen dat de bus naar Alkmaar moest hebben, om haar zus te bezoeken. Ik moest haar even wegbrengen, maar je kent dat… je wordt gebeld, iemand vraagt wat, wil je daar even naar kijken? Túúúrlijk, ik wil en doe het allemaal, maar ondertussen zegt iemand iets héél belangrijks tegen me: “Waar is mevrouw Jansen (fictieve naam) gebleven??” Ik schrik. “Shit, zeg, ze liep net nog achter me!” Een klein onderzoek verder, zie ik haar zitten, lekker in het zonnetje, te wachten op de bus naar Alkmaar (er is geen bushalte). “Jeetje, dat ziet er lekker uit, zo in het zonnetje!” Roep ik enthousiast. “Mag ik erbij komen zitten?” en dat mag. Samen zitten we zoeven, totdat ze vindt dat het te koud voor me wordt en maant me (samen met zichzelf) naar binnen om weer op te warmen.

De zus in Alkmaar is ze vergeten, maar we hebben even de klusjes gelaten voor wat het is en samen van het zonnetje genoten. Cliënt gevonden en even gebruik gemaakt van de situatie!

 

De verkeerde cliënt in de wijk

#deverkeerdeclient

Ja, je kan het je misschien in deze tijd niet meer voorstellen. “Vroeger” werkte we dus met een papiertje waar een rij namen op stonden, met je naam erboven en die lijst met namen ging je af. In de wijk is het soms een ramp om bepaalde huisnummers te vinden. Het ene huis ligt net om de hoek, het andere is weer een nummer “b,c,of d” of nog erger: je kan de woning niet vinden, want je begrijpt het bordje: “om de hoek nummers 87-239” en je zoekt je een breuk waar “die hoek” is in het donker en als het echt tegenzit in de regen.

Zo een avond was dit ook. Ik had een andere route dan anders. En dan is het altijd even zoeken. Je mag de cliënten leren kennen, even het adres zoeken en goed opletten waar iedereen alles heeft liggen, zodat je het maar één keer hoeft te vragen. Halverwege de route (het was een uur of negen op een donkere, druilerige avond) kon ik wederom een adres niet goed vinden. Totdat ik dacht deze gevonden te hebben. Ik bel aan en een jonge man doet open. “Goedenavond! Ik ben Katinka van de thuiszorg, een vreemd gezicht maar goed volk” riep ik opgewekt. “O, wat leuk Katinka, kom binnen”, klonk het vriendelijk. Ik maak een praatje en zeg daarna: “zal ik u even uitkleden en u helpen met uw pyjama aantrekken”? Hij knikt, “ja hoor dat is goed”. Hij staat op en pakt een t-shirt uit zijn slaapkamer en een badjas. Zo gezegd, zo gedaan. Ik help hem met uitkleden, “ga maar even zitten, dat is veiliger”. Ik help hem met zijn trui en t-shirt uittrekken en help hem in een ander t-shirt met badjas. Zo gepiept. Sokken uit, sloffen aan. “Kan ik nog iets voor u doen meneer”? Hij glimlacht. Nee hoor, zo is het prima, bedankt, je hebt goed werk verricht”. TMag ik nog even rapporteren in uw map. “Nee, die heeft je collega meegenomen, dat gaat niet. Ik dacht nog van: “oke, dat zou allicht kunnen”. Trots en blij dat ik iemand weer goed geholpen heb vervolg ik mijn weg. Later op de avond wordt ik gebeld door de telefooncentrale. “Ja, Katinka waar blijf je bij die meneer, je had daar rond 21.00 uur moeten wezen. Ik raakte wat in de war. “Ik ben daar ook geweest, ik heb hem omgekleed voor de nacht en alles was goed”. “Katinka, dat kan niet, want ik heb toch echt meneer aan de telefoon dat er niemand is geweest en hij is echt goed bij de tijd”. Ik zeg dat ik het ga uitzoeken en kijk goed op mijn lijstje.

Wat denk je? Ik was op het goede huisnummer, maar op de verkeerde straat. In plaats van de Middelweg, was ik op de Middenweg, iets wat vaker scheen te gebeuren heb ik me later laten vertellen. Ik heb dus de verkeerde man uitgekleed. Die man had helemaal geen zorg nodig, maar speelde het gewoon mee. Ik heb juiste meneer gebeld dat ik er onmiddellijk aankwam en geef als reden dat er van alles tussendoor gekomen is. Ik schaamde me destijds (het is denk ik meer dan 10 jaar geleden) heel erg dat ik tegen mijn collega heb gezegd “dat ik eroverheen gekeken heb” en dat ik het opgelost heb. Zo zie je maar, dat je altijd goed moet lezen en opletten 🙂

Onderweg naar het peuterspeelzaaltje

Al lang van tevoren heb ik Cateaux ingeschreven voor het peuterspeelzaaltje. Vele voorbereidingen zijn getroffen: zo moest er een tas mee met fruit, uitgelegd dat ze naar het peuterspeelzaaltje ging (tevergeefs) en dat we haar natuurlijk altijd weer ophalen (helemaal tevergeefs). De avond daarvoor hebben we samen alles klaargelegd, tot aan de douchespullen aan toe, want je wilt natuurlijk niet stressen op zo een eerste dag. Iets wat resulteerde dat we met z’n allen om 8:00 uur klaar zaten en we pas om 08:45 uur verwacht werden. Na een hele zoektocht waar dat klasje zich bevond, hebben we ons uiteindelijk aangemeld bij de juf. De ouders kregen instructies en wat nieuwe invulformulieren en Cateauxtje mocht lekker spelen. Afscheid nemen was een drama en ik heb begrepen de uren daarna ook. De dag erna ging het beter. Het is een cliché, maar jeetje wat gaat de tijd toch snel en wat mogen ze al een hoop leren die kleine peutertjes. Daar gaat ze, dat kleine meisje op het grote schoolplein, waar ze de komende jaren een lief, vrolijk, gelukkig kind mag zijn.